سلام علیکم

آقا مگر من برای نظر دادن شما تعرفه بالا بسته ام؟ یا مالیات زیاد از حد وضع کرده ام؟ مگر من محدودیت گذاشته ام؟ (حتا من قاچاق کردن های شما را هم نادیده گرفتم)مگر اگر نظر بدهید چاق می شوید؟ مگر نظر یرقان است؟ نظر بدهید، من اگر کم می نویسم حتما بگویید که کم است، و اگر زیاد؛ حتما بگویید که زیاد. پس من چگونه ادعا کنم که وبلاگ زده ام؟ وقتی نظر نمی دهید یعنی بروم همان دفتر خاطرات شخصی ام را پر کنم، معنی اش همین است، اگر نمی دانستید، امشب بدانید.

باور کنید هر روز دعا می کنم نظر داده باشید؛ نظر. این وضع من است:

ما از امشب تا یک ماه بعد از عید، تعرفه ها را بر می داریم و حتا به نظرات مرتبط، جوایز مرتبط می دهیم. دیگر چه می خواهید؟

حاشیه نروید، نظر بدهید. نظر.

«تولد چنین امامی یک ضرورت است، حتا اگر تمامی تاریخ بر آن بشورند و ضرورت است حتا اگر قدرت‌ها و حکومت‌ها نخواهند ... این امام ضرورت دارد، پس وجود دارد»

امامی که مرحوم علی صفایی رحمت الله علیه مرتب از او دم زده است؛ امامی است که ما برای تک‌تک تحرکات و حرکاتمان، برای تمام اشاره‌ها و نگاه‌هایمان، برای تمام پنداشته‌های ذهنی و خواسته‌های روحی‌مان، برای تمام رفتارها و جهت‌گیری‌ها و اندیشه‌هایمان؛ به فیض و ولایت و هدایت او محتاجیم.

***

در دولت منحوس پدرخاتمی فضایی بر ما حاکم شده بود که از تمامی داشته‌ها و انباشته‌هامان ناامید شده بودیم. از دست و دل‌مان و از روح و روان‌مان، از هم‌کاری و هم‌یاری‌مان و از هم‌دلی‌هایمان، حتا از دعاکردن و سینه‌زدن‌هایمان گسسته بودیم. انگار به هیچ دردی نمی‌خورند. انگار به هیچ کاری نمی‌آیند. همه دل خوش کرده بودیم به یک منجی. همه به جای و گاه امام زمان (عج) نزدیک شده بودیم. همه می‌دانستیم که از ما کاری بر نخواهد آمد.

***

ما از همان اولین اراده‌هایمان اشتباه کردیم؛ ما قانون خدایی را نادیده گرفتیم. ما یعنی انسان و حوا، هم‌دل شدیم، با هم اندیشیدیم و سپس هم‌کاری کردیم؛ اراده کردیم و عمل نمودیم و میوه‌ای را که خدای عزیز ما را دور از آن پسندیده بود، در دستان خود گرفتیم. ما اشتباه کردیم.

***

ما هنوز هم در اشتباهیم. کاری از ما و از دست و دل و جمع و جماعت ما برای کودکان غزه بر نمی‌آید انگار.

کاش ما به مکانت ولی خدا نزدیک‌تر بشویم. کاش ما بخواهیم که او به فریاد شیعیان سنی‌اش در غزه برسد.

کاش ما... نه!

کاش او.

ما همان اژدهای هفت سرِ قصه‌های اساتیری شماییم. دستمان را که بزنید، پا اضافه می‌کنیم و هر سری از ما را که ببرید، هفت شاخه سرِ سبز از تنه حلقوم سرخ ما خواهد رویید. آتش خشم ما اما آخر، شما را در خود فروخواهد خورد.

تاریخ خود را خودتان سیاه کرده‌اید و آینده را ما برایتان سیاه می‌کنیم. دست شما فقط در این محدوده کوتاه وسطای تاریخ باز است که آسمان ما را سرخ‌گون کنید که کرده‌اید.

خیال نکنید غزه را محاصره کرده‌اید و برادران و خواهران ما دستی به جایی ندارند و تنهایند. هر تیری که شلیک می‌کنید به قلب ما هم می‌خورد و ما هم روزی یک بار و صد بار می میریم.

کاش این دست می‌شکست. کاش آسمان این همه شرمندگی مرا نمی‌دید. فقط نوشتن از دست من بر می‌آید.

***

نوار خون و دل و اشک اگر نبود برادر

نبود این همه رویای کودکان تو رنگین

کسی ز غزه پیامی به آسمان بفرستد

کمی نگاه کن ای مه پشت ابر به پایین

شعر را علی‌رضا فرجی‌پور عزیز فرستاده است و متعلق است به آقای میرزایی

دردی که گرفته‌ست مرا مال خودم نیست

این حالت خوبی‌ست ولی حال خودم نیست

با یاری دستان شما اوج گرفتن

خوب است ولی کار پر و بال خودم نیست

گر بی‌ادبی می‌کنم از بنده نرنجید

باور بکنید این همه اعمال خودم نیست

اوقات خوشی داده به من عشق ولی این

یک‌چندم خوش‌وقتی هر سال خودم نیست

***

آن‌قدر به دنبال توام سایه به سایه

کاین سایه پابسته به دنبال خودم نیست

وقتی که ز چشمان تو الهام گرفته‌ست

این نیمه غزل مال خودم ... مال خودم نیست

می گویم