موج كوچكتر

یک جزیره‌ها: مسیر مستقیم و دیگر مسیرها (2)

mzinen — Wed, 16 Dec 2009 16:31:18 GMT

۵. بعض از امور دنیایی یک ویژگی خاص دارند: برای دست‌یابی به آن‌ها نباید به خود آن‌ها توجه کرد، بل‌که باید به امور دیگری پرداخت. یعنی برای این که بتوانیم شیئ الف را حاصل کنیم، باید حتما و حتما با شیئ ب و پ سروکار داشته باشیم. و باز یعنی این‌که اگر برای حاصل‌شدنِ الف، مستقیما به سراغ خود الف برویم، هرگز به آن دست نخواهیم یافت.

مثالی می‌زنم. انسان برای حاصل‌کردنِ پول، دست در جیب این و آن نمی‌برد، بل‌که کار یا سرمایه‌گذاری می‌کند. این یعنی توسل به واسطه برای حصول به هدف، این یعنی انحراف از مسیرِ کاملا مستقیم برای رسیدن به هدف.

۶. این ایده، سطح فلسفی هم دارد. در فلسفه‌های موجود، برای تعریف کیفیت، به خودِ آن متوسل می‌شوند (فلسفه «این همان»ی). اما اگر این روش را عاجز از توضیح مختصات کیفیت دیدیم، برای تعریف از یک کیفیت، به دیگر کیفیت‌ها متوسل می‌شویم تا بگوییم این کیفیت، چه ویژگی‌هایی از دیگر کیفیت‌ها را ندارد (فلسفه «این نه‌آن»ی). یعنی به جای این که بگوییم این کیفیت چه هست؟ می‌گوییم که این کیفیت چه چیزهایی نیست. این فلسفه نوین که از استحکام بسیار بالاتری برخوردار است، متوجه دسته‌بندی مهمی که در بند چهارم نشان دادم بوده است. بگذرم از فلسفه.

۷. ...

یک جزیره‌ها: مسیر مستقیم و دیگر مسیرها (1)

mzinen — Fri, 11 Dec 2009 17:35:18 GMT

۱. این دنیا قواعدی دارد که در محدوده عمر ما انسان‌ها ثابت است. البته نه همه انسان‌ها، بل‌که آن‌هایی که نتوانسته‌اند بر تاریخ سیطره پیدا کنند. یعنی بعض از انسان‌ها هستند که تغییرهای قوانین عالم را می‌بینند و با آن‌ها هم‌راه می‌شوند. این‌ها همان کسانی هستند که در بند یک قانون نمی‌گنجند. پوسته قانون دوران خود را می‌شکافند و همراه با زمان، وارد محدوده قانون و قاعده بعدی می‌شوند.

۲. به هر حال، دنیا قواعدی دارد که در محدوده عمر بسیاری از ما انسان‌ها ثابت است. می‌توان به دنبال فهم این قواعد رفت و با حوادث عالم و سیر تغییرهای آن هم‌راه شد؛ آن‌گاه می‌توان کم‌کم فهمید که باید به کجا رفت، و بعد آرام‌آرام می‌توان فهمید که در کجاییم و اصلا برای چه و از کجا آمده‌ایم. در این‌جا معلوم می‌شود که در اندازه فهم و توان ما، قواعد عالم ثابت و لایتغیر خلق شده‌اند تا انسان‌ها بتوانند خود را در یک «مسیر» پیمایش کنند، نه فقط در یک ایست‌گاه؛ آن‌گونه که مرحوم علی صفایی (ره) به انسان می‌نگریست.

۳. اما این قواعد کدام‌اند؟ باید دانست که این قواعد از ابتدا در سطوح و مراتبی خلق شده‌اند؛ بعضی بر بعض دیگر حاکم‌اند و این یک نظام‌واره از قوانین می‌سازد که انسان هر چه در این مخلوقِ مطبق غوص می‌کند، به لایه‌های پایین‌دستی دست نمی‌یابد؛ ولی عجب که از کاوش خسته نمی‌شود.
۴. بر این دنیا اصولی حاکم است، یعنی یک نوع دسته‌بندی در امور دنیا دیده می‌شود. در میان این گروه‌ها و طبقه‌ها، دسته‌ای از امور هستند که یک ویژگی خیلی جالب دارند.

۵. ...

عید غدیر

mzinen — Sat, 05 Dec 2009 22:10:18 GMT

الحمد لله الذی جعَلَنا من المتمسکین بولایه علی ابن ابی طالب علیه السلام

یا علی

هم سایه ها و یا علی

mzinen — Tue, 17 Nov 2009 16:07:33 GMT

- سلام علیکم.

- سلام.

- سلام حاج آقا. حال شما؟

- سلام علیکم.

- سلام حاج رمضون! چاکریم.

- سلامو علیکم. قربان شما.

- سلام حاجی! مخلصیم. بفرما.

- سلام. قربان شما. یا علی.

- سلام حاجی بفرما در خدمت باشیم.

- سلامو علیکم، آقا رضا. خوبی؟

- نوکرم حاجی. خوبی؟ کوچیکم، بفرما داخل.

- قربانت. ممنون. با اجازه.

- نوکرم حاجی. خدا شما رو نیگه داره واسه ما.

- یا علی.

- یا علی حاجی. شب بخیر.

* * *

برای ما که بچه جنوب شهریم، این قصه ادامه‌دار، سال‌هاست که تکرار می‌شود. قدیم‌ترها که غروب، با پدرمان به خانه برمی‌گشتیم، این وضع بود و برای ما یکی از شاخصه‌های مردانگی و بزرگی بود. انگار همه مغازه‌های این راسته را برای این ساخته‌اند که دمِ غروب، صاحب دکان بیاید جلوی پای حاجی سلام بدهد و مخلصیم و چاکریم راه بیندازد.

مشیِ جالبی که نشان از بزرگ‌واریِ هر دو دارد. هم حاجی و هم مغازه‌دار. یک جور ابراز ارادت، یک جور ابراز رضایت دوطرفه، یک جور پیاده‌سازیِ رفتارِ اجتماعیِ خداپسندانه. و با اصرار به ختم این رابطه کوتاه با «یا علی»

البته الان هم این راسته هست و این سلام و علیک‌ها و احوال‌پرسی‌ها هست. خوبی‌اش هم این است که از هر طمع و فریبی به دور است. هر چند شاید با وام و قرض و کمکی همراه بشود یا نشود، اما مغازه‌دار و دکان‌دار، حاجی را به خاطر حاجی بودنش محترم دارد و حساب این حرمت را از آن وام و آن قرض جدا کرده است.

حاجی هم البته هوای مغازه‌دارها و هم‌سایه‌هایش را داشته، مدت‌ها سلامِ اول را داده که حالا سلام اول را می‌شنود. خریدِ گران از هم‌سایه را به خرید ارزان از قدس و تره‌بار و بهاره و پاییزه نفروخته و اگر از دستش برآمده، وامی و کمکی و قرضی برای دوست‌های یک لحظه دم غروب.

لایه‌هایی هست در این محله‌ها و کوچه پس کوچه‌ها و پخ و پسل‌ها هنوز، که بوی رفاقت در آن پیچیده است؛ محله‌هایی که در کاشیِ لب‌پریده بالای درگاهی تنورِ نان‌سنگکی‌هاشان هنوز،

نوشته: «یا علی»

شور عشق

mzinen — Sun, 15 Nov 2009 19:38:59 GMT

با یادت سرمستم ای نگاه آسمانی!

یادم کن تا هستم، ای امید زندگانی!

تا به هر ترانه، می‌کشد زبانه، شور عاشقانه من

حال دل می‌گویم با زبان بی‌زبانی

هر لبخندت، با من گوید، دل مده به دست غم در این عالم

بنشین با عشق، تا گل روید، زین شب خزانی

تا که از نگاه تو نور شادی می‌بارد

دل ز مهربانی‌ات شور و شادی‌ها دارد

با تو خزان من بهاران، با تو شبم ستاره‌باران از نورافشانی

چه بخواهی، چه نخواهی، دل عاشق، ره تو پوید به هر نشانی

دل و جان سرمست از شوق نگاه تو

همه جا حیرانم، دیده به راه تو

که بدین روح‌افزایی، زیبایی، رؤیایی، چون بهشت جاودانی

چه شود گر بازآیی، چون نفس باد سحر، می‌رسدم جان دگر، دیده کشد سوی تو پر، هم‌سفرم شو که می‌توانی

پر و بالم را، با دیدارت، کی بگشایی؟

تب و تابم را، با لبخندت، کی بنشانی؟

با یادت سرمستم ای نگاه آسمانی!

یادم کن تا هستم، ای امید زندگانی!

* * *

باید شنید. گاهی نوشتن یک نوا، او را می کاهد.

رهاکردن مستندسازی های ناخودآگاه (2) و پایانی

mzinen — Sat, 14 Nov 2009 15:46:18 GMT

روزنامه‌های غیرِخودی و مثلا خودی را امروز می‌دیدم. دیدم روش‌ها عین چهار-پنج سال گذشته، انگار نه انگار که تلاش انبوهی در تخریب دولت کرده‌اند و هیچ ثمری حاصل نکرده و بدتر، دشمنِ خود را نزد مردم محبوب‌تر یافته‌اند. روزنامه شهرداری را دیدم که هنوز به همان انحای فرسوده، در تلاش برای تخریب دولتی که ... دوباره مردم به آن اعتماد کرده‌اند.

حالا اگر مدیریتی آن طرف هست، باید به این همه مستندات، که هر روز در رنگ‌ها و به نام‌ها و با شمارگان گوناگون و انبوه چاپ و توزیع می‌شوند، بنگرد، ارجاع نماید. در دالان روال‌های ساده سنجشی برود و ببیند که هر چه بیش‌تر به خیال خود بر حیثیت دولت خدومِ دهم تیرِ کینه می‌زند، کم‌تر نتیجه می‌گیرد. جالب است این همه مستند و مستندسازیِ ناخودآگاه، فرصت‌های بسیاری فراهم آورده برای بررسی عمل‌کرد و تحلیل داده و جلسات بازنگری مدیریت؛ ولی هیچ. که این یعنی در جبهه رقیب احمدی‌نژاد، حتا مبارزه‌های انتخاباتی و تبلیغاتی و تخریبی، سروسامانی ندارند و مدیریتی نیست و فقط دل به حجم انبوه بسته شده: حجم انبوهِ پول‌های آقای فلان و حاج‌آقای بهمان، حجم انبوه تبلیغات روزنامه‌مان، حجم انبوه عملیات روانی سایت‌هایمان، حجم انبوه بزرگ‌نماییِ کارهای از بیخ و بن مشکل‌دارمان، حجم انبوه افتتاح‌های مبتذلِ هر روزه‌مان، حجم انبوه دروغ‌ها و تهمت‌های روزمره‌مان و حجم انبوه مظلوم نمایی های حقارت آمیزمان نزد مردم و مراجع.

چه کسی هست که نفهمد، خوارترین مردم این سال‌ها و روزها، دشمن‌ترینِ آن‌ها با احمدی‌نژاد و جریانِ خادم ملت ِ انقلابی و انقلاب عزیز است؟

رهاکردن مستندسازی های ناخودآگاه (1)

mzinen — Thu, 12 Nov 2009 15:48:18 GMT

در این کارهای مهندسی پنجاه شست سالی هست که مستندسازی مرسوم شده؛ شاید کمی بیش‌تر و شاید هم کمی کم‌تر. مستندسازی کار ساده‌ای نیست.

ابتدا باید دیدِ فرآیندمحور در یک مجموعه انسانی تقویت شود، سپس فرآیندها یک‌به‌یک شناسایی شده و با لحاظ چرخه‌ای، در مسیر به‌بود قرار گیرد که مجال توضیحی در این‌جا نیست و به کار من هم نمی‌آید. انبوهی از جلسه‌ها و بررسی‌ها تا روال‌هایی استخراج شود و با طی مراحلی طاقت‌فرسا، همه این زحمت‌ها تبدیل به فرم گردد. یعنی که کاغذی شود. برای چه؟

برای این‌که بشود اسم آن را سند گذاشت. سند برای چه؟ برای ارجاع. برای این‌که ببینیم در گذشته، پروژه یا تولید چه اوضاعی داشته. هم برای چه؟ هم برای سنجش. برای این‌که بفهمیم وضع ما نسبت به گذشته –البته گذشته نزدیک و یا کمی نزدیک- چگونه بوده است. از این مقایسه، به روش‌هایی، اشکال‌هایی فهمیده می‌شوند و به روش‌هایی دستورالعمل‌هایی استخراج می‌شوند برای رفع این اشکال‌ها که باز هم باید بگذرم.

این همه بدبختی کشیده می‌شود برای این‌که مدیریت بتواند بگوید کار می‌کند. درواقع مدیریت یعنی همین؛ که مطمین شویم حواسمان به اختلافِ وضع دیروز و امروزمان هست. این سیستم و این مستندسازی و این مدیریت، همه برای این است که اگر در گذشته اشتباهی شده و یا بدتر، اشتباهی تکرار می‌شده، دیگر نشود و یا کم بشود از فلان اندازه به فلان اندازه بکاهد و باز هم از این قزعبلاتِ مفید.

اگر کاری را در گذشته می‌کردیم و بعد نتیجه نگرفتیم، حتما باید مستندهایی بیاوریم که امکان یافتن اشتباه‌ها را به ما بدهد. روش‌هایی داشته باشیم که به ما روال‌هایی را تحویل دهد که از دست اشتباه‌ها خلاص شویم و به نتیجه مطلوب نزدیک شویم.

...

سرمایه دل (به دوستان هنرمند)

mzinen — Mon, 09 Nov 2009 21:18:55 GMT

این حنجره این باغ صدا را نفروشید

این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است

هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها، به‌خدا، دلخوشی ما به دل ماست

صندوقچه راز خدا را نفروشید

سرمایه دل نیست بجز آه و بجز اشک

پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آیینه ای جز دل ما نیست

آیینه شمایید شما را نفروشید

در پیله پرواز بجز کرم نلولد

پروانه پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم

این هروله سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه

این منظره دورنما را نفروشید

مرحوم قیصر امین پور

داستان یک معجزه

mzinen — Tue, 03 Nov 2009 03:53:05 GMT

بسم الله...

می‌خواستم در مورد «کتاب قانون» بنویسم،

در مورد این‌که ما با داشته‌های عظیم خود چه می‌کنیم؟ از هر مجموعه‌ای، چه سطحی از استفاده را می‌بریم؟

در باب نسبتی که میان خود و قرآن برقرار کرده‌ایم،

در مورد این‌که چرا مجموعه‌های مربوط به علوم انسانی ما این‌قدر خجالت‌آور اند؟ و واقعا هستند. (من از نزدیک حال و روز بزرگان فلسفه این مملکت را، وقتی در مسند اجرا می‌نشینند دیده‌ام، حال و روز مجموعه‌های زیر ایشان را هم دیده‌ام)

در این که اگر قرآن تلاوت شود –آن‌طور که مرحوم علی صفایی (ره) فرمود- چه شورش‌ها که در همین مملکت خودمان بر پا نمی‌شود، در این‌که ظرفیت حقیقی ما برای درک و تحمل «تالی کتاب الله» در چه حد است؟

از طنز شگرف و متناسب، از تدوین استثنایی، از شروع طوفانی، از پایان اختیاری، ...

از این که چرا وضع علوم انسانی در کشور ما چنین است؟ سفرهای خارجیِ دولتیِ ما در حوزه مربوط به علوم انسانی چه راندمانی دارند؟ «رییس» در این حوزه کیست؟ به چه کاری مشغول است؟ کارمند کیست؟

از بیان رسا، از روایت زیبایِ «عشق» در میان این همه محتوای غنی و تکنیک چشم‌نواز، از تبلیغ دین به سبک توان‌مندِ سینما...

خواستم در باب این‌ها بنویسم، گفتم «مازیار میری» با استعداد یک سینمای ناب، تمام این سخن‌ها را به زیبایی به پرده تصویر کشیده است؛ چه بگویم؟

آقای خوش صدا!

mzinen — Sun, 06 Sep 2009 14:55:50 GMT

خیلی دلم از دست شجریان پر بود ولی نمی دونستم چی بهش بگم. آقا سید حمید یک مطلب جالب در مورد آقای خوش صدا نوشته:

http://toubaa.blogfa.com/post-15.aspx